Binnenstebuiten #4: Elyse over haar angst voor ademnood

Veel van mijn mooiste lessen heb ik geleerd terwijl ik in de natuur was óf ben ik in de natuur pas echt gaan begrijpen. Niet voor niets luidt het spreekwoord: naar buiten gaan is eigenlijk naar binnen gaan. En hierin ben ik vast niet de enige! Om jullie nog meer te inspireren vaker de natuur in te gaan (op zoek naar jezelf) heb de rubriek “Binnenstebuiten” in het leven geroepen waarin ook anderen hun mooiste ervaringen & lessen in de natuur kunnen delen. Deze keer is het woord aan Elyse. Zij neemt jullie mee in haar angst voor ademnood tijdens bergwandelingen en welke prachtige les zij hierover heeft mogen leren tijdens een wandeling in Schotland.

november 24, 2019
Elyse 1

Een aantal jaar geleden was ik op vakantie in Noorwegen. Een fantastisch (ruig) land, wat voor een groot deel heeft bijgedragen aan mijn liefde voor de natuur, die de afgelopen jaren ook flink is gegroeid. Net als Ingrid heb ik in Noorwegen ook de Besseggen gelopen. Ik durf ik nog steeds te zeggen dat dit één van mijn mooiste wandelervaringen is geweest. Mijn wandelliefde is hier absoluut aangewakkerd. Maar hoe mooi het ook was, het zorgde tegelijkertijd ook voor een nieuwe ‘angst’: ademnood.

In mijn vroegere jaren ben ik met (inspannings)astma bekend geweest. Hoewel ik soms nog wel eens merkte wat last te hebben van mijn ademhaling, was dit lang niet meer zo erg als toen ik jong was. Een aantal jaar geleden liep ik voor het eerst een grote en lange wandeling, de Platteklip Gorge. Ofwel de Tafelberg in Zuid-Afrika op. Wat was dat gaaf, maar wat was dat op de heenweg naar boven ook zwaar. Ik verweet het destijds aan de warmte en te weinig conditie. Tijdens mijn vakantie in Noorwegen, en vooral tijdens de Besseggen, merkte ik het weer. Wanneer ik in een korte tijd veel stijg, laat mijn adem me goed in de steek. Mijn benen vonden alles prima, maar mijn adem stokte flink in mijn keel. Met wat meer rust en de fijne groep waar ik mee liep, kon ik me er goed doorheen slepen, maar het viel me opnieuw zwaarder dan ik dacht.

Niet heel goed voor je zelfbeeld. Hoezo raak ik hier zó uitgeput van, terwijl de rest er weinig last van lijkt te hebben? Het voelt een beetje als falen. Toch hield dit me niet tegen om opnieuw te gaan wandelen in de bergen. (En stiekem met wat hulp van de puffer die ik inmiddels met de huisarts had opgehaald). Ik houd ook wel van een beetje uitdaging, dus op zijn minst weer een bergwandeling doen hoort dan wel in mijn plaatje.


“Hoe mooi het bergwandelen ook was, het zorgde tegelijkertijd ook voor een nieuwe 'angst': ademnood. ”


Toen ik afgelopen zomer met een vriendin in Schotland was, wat overigens ook een prachtig land is, wilden we dolgraag wandelen. Al op één van de eerste dagen besloten we een lange wandeling te maken in de regio waar we zaten: de Ben Lomond op, een populaire bergwandeling. Van buiten was ik enthousiast, maar van binnen keek ik er stiekem best wel tegenop om de berg omhoog te wandelen. Op de parkeerplaats kwamen we tegelijkertijd aan met vier mannen die dezelfde wandeling gingen doen. Zij liepen iets sneller dan ons, maar we bleven vrij consistent een aantal meter achter hen lopen. Op ongeveer 2/3 van de wandeling bergopwaarts ontstond er een kloof tussen de mannen. Drie liepen met een behoorlijk tempo omhoog, terwijl de vierde wat achterbleef. In één van onze pauzemomenten, waarin hij ook pauze hield, raakten we aan de praat.

Het was een Schot, die zichtbaar moeite met de wandeling had. Hij vertelde op een boerderij in de buurt te wonen, en kende elke wandeling in de regio. Deze bergwandeling had hij al immens vaak gedaan, en hij nam vaak vrienden en kennissen mee de berg op. De laatste jaren lukte het hem alleen steeds minder goed de berg op te komen: hij had al enkele jaren (een soortverwant van) de ziekte MS. En toch hield dat, ondanks de uitputting, pijn en alle andere klachten (die hij tijdens de wandeling, maar vooral ook de dagen erna ervoer), hem niet tegen om de berg weer op te gaan. Minder vaak en minder soepel dan voorheen, maar zijn liefde voor het wandelen liet hij er niet door beïnvloeden. Hij zou doorgaan tot hij écht niet meer kon. Deze man sprak met zo veel passie over zijn wandelliefde, maar ook zo open over zijn ziekte. De grote motivatie en wilskracht om toch te doen wat hij zelf ontzettend zo graag doet, was behoorlijk inspirerend.

Af en toe denk ik nog wel eens aan hem. “There is no failure, except in no longer trying”. Ik hoop dat deze man en ik nog veel mooie (berg)wandelingen mogen maken.

Wil jij ook met jouw bijzonder of inspirerend natuurverhaal in deze rubriek? Laat het me zeker weten via een bericht, dm of mail (ingrid@chapteryou.nl)!

HEZM5583

Chapter You

Hét platform om jou te inspireren en motiveren om vaker de natuur in te trekken en simpelweg te gaan wandelen. Samen met anderen, of juist als quality time voor jezelf. Wandelen helpt mij om mijn hoofd leeg te maken, het brengt rust, en het levert bovendien de mooiste (creatieve) inzichten op. Dit gun ik jou natuurlijk ook. Het is tijd voor jou, tijd voor Chapter You!

Meer over Chapter You

Eén reactie

  1. André schreef:

    Mooi inspirerend verhaal van Elyse.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer artikelen

Instagram @chapter.you